سایه خودم

 

سایه خود را تماشا می کنم

 

این منم،ساده ولی بی مدعا

 

بـا هـیاهوی درون قلب مـــن

 

او نشسته درسکـوت و انزوا

 

شاهد هر روز و کارو فکر من

 

ساکت و مظلوم،مرا تکرارکرد

 

من هزاران رنگ میگردم ولی

 

او به تکرنگی خود ، اصرارکرد

 

او چه ساده درکنارمن نشست

 

پابه پای من به هرجاسر کشید

 

فـــارغ از دنیـــای رنـگـین تنم

 

تـا بـه اوج آســمانها پر کشید

 

خسته ازهررنگ وفکررنگی ام

 

سایه خــود را تماشـا می کنم

 

تا رها گردم از این حـال خراب

 

درسکوت سایه نجوا می کنم

 

ندا- ۱۶/۲/۱۳۸۷

 

 

سال نو مبارک

یک سال گذشت 

روزها آمدند و رفتند

یک سال از عمر ما کم شد هزاران اتفاق نیک و بد ، مرا یک سال بزرگتر کرد .

آموختم بسیاری از آموختنی ها را و فهمیدم  که هیچ نمی دانم و این

 بزرگترین درسی بود که یاد گرفتم .

دلم می خواهد از این طریق از همه دوستان خوبم که در این مدت باآنها آشنا

 شدم ، تشکر کنم

و امید وارم که سالی پر از برکت و نعمت در انتظار همه عزیزان باشد .

 

 

امید وارم در پناه خداوندمتعال  سال جدید را با خیر و خوشی آغاز کنیم .

برکت باشد

ندا

 

امشب به ماه گردون صدها سخن بگويم 

 

از درد عشق و  راز عاشـق شدن بگويم

 

 

از عمـــر كوته گل ، تا قلـب سنگ جنگل

 

از شعر نور مهتاب ،  از قلب و تن بگويم

 

 

افسوس كس نپرسد ازشاعر شكسته

 

تا وصف حال خـود را در اين بدن بگويم

 

 

ای دل چه ساده ای تو،دنياچنين نخواهد

 

بايد كــه چون غريبان در اين دمـن بپويم

 

 

ايكاش چون شقايق در خون خود بميرم

 

فردا كه شـد دوبـاره در ايـن چمن  برويم

 

 

يك عمر در خيال و رويای خـود ســرودم

 

بايــد غبـار غــم را از ايـن بــدن بشــويم

 

 

در سينه ام خدايا جز سادگـی چه بوده

 

آثـــار  خلـقتت  را  بـايد  ز  بن بـجـــويم

 

 

راه "ندا" ی عاشــق از ابتـدا چنين بود

 

فانوس دل بدست ودرنيمه شب بپويم

کاشکی مـن موج دریا بودمی

 

در میان خـواب و رویــا بودمی

 

کاش هرگزنام من انسان نبود

 

فــارغ از غمهای دنـیا بـودمی

غــــم دل ، نــازكی طبــع و ريـــای پـنـهان

 

شهر پر شور، سكوت دل و مهری به زبان

 

 

چشم رابسته وهـرآنچه كه ديدی تو مبين

 

لب فرو بنـدو مـكن ايـن غــم دل را تو بيان

 

 

از تو مـن روی نگيرم كه خدا يار من است

 

بسپـارم غــــم دل را به فراســوی زمـــان

 

 

به خدا ، چون كه خدا قلب مرا محـرم ديد

 

حاجتی نيست بـه جز صحبت پيران جهان

 

 

قلم ازدست برفت ودوسه چندسال گذشت

 

من و دل گوشــه ايـن شهر شـديم بـار گـران

 

 

شــعله عشق خدا ، گــرم نمــود روح و تنم

 

موج عشقش بـرسد ساحل دل نـعره زنــان

 

 

دل من خواب نبــود و سخنــم در دل بــود

 

خسته از حرف و حديث همه حق شكنان

 

 

بس مبارك كه خدا ، قلب مرا روشـن كرد

 

و نـدا بـار دگر مسـت شـود نغمــه كنــان

 

تیر۱۳۸۶

 

 

برف

 

 

 

برف ها باريدند بر سر شهر سياه

 

                                                    همه جا زيبا شد

همه جا گشت سپيد ، 

                                     شاد شد خانه ما

 

 

كودك خانه من خواب درون تختش

 

               شاد از بارش برف و هيجان از بختش

 

                              باز هم تعطيلي باز هم شادي بودن با من

 

                                                  آدمك ساختن از برف و سرودن با من

 

                   

                    شب طولانی و خوابیدن دیر هنگامش

                     

                     آرزوهاي عجيب و  شب   بي پايانش

 

 

برف ها باريدند بر سر شهر سياه

                                                  همه جا زيبا شد ......

 

  نه ، براي همه كس زيبانيست

                                   

               غصه ها و غم  شهر من و تو

 

         زیر برف است اگر پيدا نيست

 

 

كودك ديگري آن گوشه شهر

 

                     زير برف و سر چهارراه سپيد

 

                                           فال دارد كه تو شايد بخري

 

                                                                  در نگاهش غم و پندار اميد

 

به چه تقصير و گناهي بايد

 

                       كودكي ، لذت  هستي نبرد

 

                                               لذت گرمي آغوش كسي

 

                                                                 شادي و ثروت هستي نبرد

 

شايد اينها همگي نشانه است

 

                  تا كه يك لحظه ز خود جدا شويم

 

                                            فارغ از من و تو و  هزار  دليل

 

                                                              همگي فرشته ی  خدا شويم

 

                                                                                       بهمن ۱۳۸۶ 

 

 

نه دیروز و نه فردای خیالی

 

     فقط امروز را دریاب ای دل

 

 نفسهایت ندارند اعتباری

 

              مشوازلحظه های زنده غافل

دیماه ۱۳۸۶

خوشدلی

دلتنگ و بس افسرده ام

در این بنای خوشـــدلی

صــــــد راه را پیموده ام

در شـاهراه خوشــدلی

 

درعشق خودغرقم وبس

 جـز او نمی خواهم نفس

حتـــی اگـربـاشــد قفس

 کــاخ صـفای خوشــدلی

 

عاشـق اگر باشد منـم

معشوق گر باشـد منم

دیـوانه گــر باشـد منم

درسجده گاه خوشدلی

 

در اول راهــم و بـس

هــرچنـد ناپیموده ام

خواهـــم روم تا انتها

دراین گـذارخوشدلی

 

ساحل دریا که تویی موج تماشا که تویی

قایق سرگردون ایــن بحــــر تمنا که منـم

 

کوه تویی دشت تویی سبزه گلگشت تویی

غنچــــــه پرنـاز در ایـن سینه غمــــاز منـــم

 

ماه تویی شاه تویی عاشق درگاه تویی

مخلص پـاک غـــزل صبح سحــرگاه  منم

 

چنـگ بـزن چنـگ بـزن بر نفس پـاک سحر

شادبخوان قصه عشق، همره رویات منم

 

عاشق پر راز تویی عاشق پر ناز منم

شکرخدا را  که تو را همره پرواز منم

نوشته شده در تاریخ ۱۳۷۵

روح الهی

ای روح الهـــی تو همه جای نهانی

پنهان که نه، تو روی زبان ورد زبانی

 

شرمنده روی تو شود شمع وجودم

هر شام و سحر بنده بیدار سجودم

 

صوت تو اگــر گـوش مرا چنگ نوازد

صدشعروغزل این دل دیوانه بسازد

 

ای روح قُدُس ، قدرت فرمـان الهی

گرمم کن ازاین عشق وتمنای خدایی

 

نوشته شده درشهریور ۸۶